Archiwa Bez kategorii - Poznańskie Towarzystwo im. Iwana Franki

Ulianenko ukraińskim Witkacym

PTIIF — Thu, 20 Oct 2022 08:13:07 +0000

Obaj byli charakterystycznymi nonkonformistami, obaj mieli swój niezapominany styl, w swoich utworach odzwierciedlali rzeczywistość, której mieli po same gardła i odeszli z życia w tragicznych okolicznościach. Ołeś Ulianenko współczesnym ukraińskim Witkacym.

Lubicie twórczość Witkacego i wracacie do jego książek? Z pewnością spodobają Wam się oryginalne i kontrowersyjne powieści Ołesia Ulianenki

Nagrodzony i uznany. Wyklęty i prześladowany. Ołeś Ulianenko, wśród przyjaciół nazywany Ulianem kochał życie, a świat ciągle usiłował go dopaść , lecz nie nadążał.

Posiadał zgubną zdolność dostrzegania ciemnej strony życia, niestrudzenie ujawniał dar, który przymuszał go pisać tak, a nie inaczej. Twierdził, że o światłość bić się będzie wiecznie, gdyż, jeśli odpuści, pochłonie go mrok.

– A oni co, kurwa, kroniki kryminalnej nigdy nie widzieli, gazet nie czytają? To niby ja w swoich książkach opisuję świat czarniejszym niż on jest? Oczy niech otworzą, niech się rozejrzą. Można sobie wmawiać, że gówno nie śmierdzi, ale cuchnąć ono od samego udawania nie przestanie.

Shit happens. Śmierć przeraża tych, którzy boją się żyć.

A zresztą … Co takiego człowiek po sobie zostawia? Budynki, drzewa, dzieci. Książki. Wspomnienia. Najczęściej jednak – pustkę.

Pawło Wolwacz – ukraiński pisarz, przyjaciel Ulianenki, jeden z nielicznych, wspominał:

Sposób, w jaki pisał Ulan, mnie się podobał. „Wzgórze traw”, „wgięte po wiosennemu niebo” – widziałem to wszystko oczyma wyobraźni, było to najprawdziwsze malarstwo. Ulan tak jeszcze oddawał swoje doznania: „Południowa ołowiana cisza, z piaskiem za kołnierzem, z piaskiem na zębach”. Nie mogłem za dużo czytać jego prozy. Miałem niekiedy wrażenie, że z tekstu wyzierają rany, że sączy się zeń ropa niczym z rozdrapanych żylaków odbytu. Zmordowałem „Stalinkę”, przekartkowałem „Syna cienia”, a na „Następcy Szatana” ostatecznie ugrzązłem i odłożyłem. Choć akurat tę powieść Ulan uważał za najcenniejszą w swoim dorobku.

Zabierając się do pisania przyjął swoją własną metodę. Wycinał z gazet artykuły o przestępcach – maniakach i obklejał nimi ściany mieszkania. „Całą kuchnię i sypialnię zalepiłem. Budziłem się codziennie rano, kurwa, ze smakiem krwi w ustach” – mówił szczerze Ulan po tym, gdy książka została już wydana. „Zupełnie, kurwa, jak Flaubert, budził się ze smakiem arsenu w ustach, gdy pisał Panią Bovary”.

Z jakiegoś powodu Ulana ciągnęło do tego, aby pobabrać się w brudzie, studiować intymne i wstydliwe otwory. „Tak jest już zbudowane i wysterowane moje oko – spokojnie tłumaczył autor – A nadto, gdzie ty w dzisiejszych czasach widujesz, kurwa, szczęśliwe twarze, Paweł?” Niektórzy literaturoznawcy usiłowali w taktowny sposób wyjaśnić ową skłonność Ulana, sugerowali, że pisarz umyślnie tak intensyfikuje mrok, nagromadza samo zło, aby na tym demonicznym tle promienniej lśniła drobina nadziei. Być może.

Zamówić nagrodzoną książkę Ołesia Ulianenki w języku polskim można przez naszą stronę! https://www.ptiif.pl/sklep/stalinka-nastepca-szatana/

Dostarczymy w 48 godzin!

Artykuł Ulianenko ukraińskim Witkacym pochodzi z serwisu Poznańskie Towarzystwo im. Iwana Franki.

Спокусливі знижки до -50% для читачів з України!

PTIIF — Wed, 31 Aug 2022 07:40:15 +0000

Чудові новини для наших українських читачів!

В інтернет-книгарні „Є” спокусливі знижки на книги Познанського Товариства ім. Івана Франка!

Хапайте

і читайте українською!

Artykuł Спокусливі знижки до -50% для читачів з України! pochodzi z serwisu Poznańskie Towarzystwo im. Iwana Franki.

„Stulecie Jakowa” Wołodymyra Łysa została uznana na Ukrainie za najlepszą książkę ostatniego dziesięciolecia

PTIIF — Thu, 12 May 2022 10:18:43 +0000

A o czym właściwie jest ta najlepsza książka?

Jakiw Mech to najstarszy mieszkaniec wsi Zagoriany. Starzec wkrótce będzie obchodzić setne urodziny, a to napawa go dużą nostalgią. Oprócz (nie)codziennych problemów starszego pana, na pierwszy plan wysuwa się echo przeszłości.

Wracają wspomnienia, przebłyski dawnych, trudnych lat. Widok ojca wracającego z wojny. Pierwsze pocałunki i pieszczoty w pobliskim lesie. Złamane serce. Szarża na koniu, z szablą w ręku, na niemieckie czołgi. Obóz koncentracyjny. Wkroczenie związku radzieckiego w życie mieszkańców Polesia. Kolejne miłosne uniesienia. Poród pierwszego dziecka. Powrót na wojnę. Miny wybuchające w odległości kilku metrów, raniące i zabijające towarzyszów broni. Praca. Codzienne życie…,,Stulecie Jakowa” to jedna z tych powieści, które ściśle łączą historię – tę prawdziwą historię pełną brudu, łez i cierpienia – z losami wykreowanego bohatera, które w zasadzie mogłyby się wydarzyć naszym dziadkom/pradziadkom. Autor, Wołodymyr Łys, operuje niewyszukanymi słowami i prostymi, bo w końcu pochodzącymi ze wsi i pracującymi na roli, bohaterami, a z jego słów powstaje poruszająca, piękna powieść. Nie dziwię się, że ,,Stulecie Jakowa” zostało powieścią dekady. Naprawdę warto ją przeczytać! Na potwierdzenie podrzucę Wam jeszcze fragment wstępu napisanego przez Oksanę Zabużko:,,Książka ta jest nie tylko o dziadku Poleszuku, mężczyźnie z wymierającego gatunku prawdziwych, którego jak trzaskę ciskało po wodach występującego z brzegów XX stulecia – lecz także w jakiś tajemniczy sposób, jak to zawsze w prawdziwie dobrych książkach bywa – o każdym z nas.

Recenzja : @vlicja

Artykuł „Stulecie Jakowa” Wołodymyra Łysa została uznana na Ukrainie za najlepszą książkę ostatniego dziesięciolecia pochodzi z serwisu Poznańskie Towarzystwo im. Iwana Franki.

„Maria” – moja zdecydowana faworytka. Naprawdę warto po tę książkę sięgnąć …”

PTIIF — Tue, 12 Apr 2022 11:18:21 +0000

Cześć! Dzisiaj mam dla Was recenzję naprawdę wyjątkowej książki! 💙💛 Marię, tytułową bohaterkę powieści Ułasa Samczuka poznajemy, gdy ta ma zaledwie sześć lat. W wyniku nieszczęśliwego wypadku ginie jej ojciec, a chwilę później umiera chorująca od pewnego czasu matka. Maria zostaje sierotą, a jej burzliwy – pełen wzlotów i upadków – życiorys dopiero zaczyna się tworzyć, malować przed oczami czytelnika… Życie Marii toczy się na wsi – w miejscu, gdzie to praca na roli wyznacza porządek dnia, a prości ludzie mniej lub bardziej zdają sobie sprawę z wagi politycznych przemian. Wraz z kolejnymi zwrotami w życiu Marii: ślubem, narodzinami dzieci, stratą bliskich; zmiany dokonują się również w społeczeństwie: nadchodzi wojna z Japonią, pierwsza wojna światowa, a na sam koniec: wielka rewolucja Rosyjska, która zbiera najbardziej krwawe żniwo… Życie Marii to pełna pięknych i poetyckich opisów powieść historyczna o trudnych losach Ukrainy. Główna bohaterka to postać nietuzinkowa, równie barwna, co i historia jej ojczyzny. Książka sama w sobie jest szczególna, ale gdy dodatkowo weźmie się pod uwagę obecną sytuację w Ukrainie – porusza do głębi. To już któraś z kolei przeczytana przeze mnie książka reprezentująca literaturę ukraińską – i jak do tej pory – moja zdecydowana faworytka. Naprawdę warto po nią sięgnąć i zrobić na złość tym, którzy przez wiele lat zabraniali lektury tej książki, a w obecnych czasach nadal próbują stosować podobną retorykę… Recenzja: @vlicjaa

Artykuł „Maria” – moja zdecydowana faworytka. Naprawdę warto po tę książkę sięgnąć …” pochodzi z serwisu Poznańskie Towarzystwo im. Iwana Franki.

PIS- CENSORED!

PTIIF — Sun, 10 Apr 2022 06:19:32 +0000

Prymitywna wulgarność, pornole historyczne, szok i przerażenie, czyli jak książki Przemysława Lisa-Markiewicza są poddane cenzurze w Otwocku i Żyrardowie.

Józef Piłsudski trafnie ujął, że Polska jest jak obwarzanek: kresy urodzajne, centrum – nic. Słowa te najt

https://www.ptiif.pl/sklep/ksiazka-zyrardow/

rafniej ilustrują otwartość katoprawicowych Polaków na kulturę, literaturę i sztukę niezależną w PiSowskich grajdołach mazowieckiej prowincji. Poznańskie Towarzystwo im. Iwana Franki przekonało się o tym podczas próby podjęcia współpracy z przedstawicielami tak zwanych placówek kulturalnych w Otwocku i Żyrardowie..

Ofiarą cenzury w województwie mazowieckim stała się twórczość Przemysława Lisa-Markiewicza, założyciela i prezesa ww. wydawnictwa. Książka jego autorstwa – „Uszwock” – do tego stopnia przeraziła Panią Annę Kwaśniewską, dyrektor Miejskiej Biblioteki Publicznej w Otwocku, że niemal w ostatniej chwili, w w sposób strachliwy i nieoficjalny, odwołała spotkanie planowane na początek maja z autorem powieści.

Pani Anna była tak zniesmaczona i zszokowana treścią powieści, że postanowiła odwołać prezentację książki i poinformowała wydawnictwo, że mimo, iż tytuł znajduje się w księgozbiorze Biblioteki Publicznej, nie ma on nic wspólnego z faktami historycznymi. Ponadto jest okraszony prymitywną wulgarnością – według Pani dyrektor, która w żaden sposób nie chce promować takich wartości. Tłumacząc swój punkt widzenia była uprzejma wspomóc się również słowami bliżej nieokreślonej osoby stanu duchownego.

Ewidentnie Pani Kwaśniewska zapomniała że jest dyrektorką biblioteki miejskiej i publicznej a nie zaś parafialnej. Publicznej, czyli służącej upowszechnianiu wiedzy i kultury bez ograniczenia dostępu do wszelkich gatunków literatury.

„Uszwock” – tak w języku jidysz brzmiała nazwa otwockiego getta i właśnie na kanwie wydarzeń historycznych z 1942 roku rozgrywa się akcja powieści. Był to czas, kiedy bez względu na pochodzenie polskie, niemieckie, ukraińskie czy żydowskie, każdy był tak samo zagrożony, gdyż stosunki międzyludzkie przecycone są dużą dozą nienawiści, która nie wzięła się znikąd, ponieważ nikt nie rodzi się zły, tylko się takim staje. W ‘’Uszwocku’’ nacisk położony jest na osobiste dramaty postaci, które wyzwalają w nich makabryczne zachowania – to nie wojna czyni z ludzi potworów, tylko ukryte frustracje, osobiste nieszczęścia, niespełnione pragnienia, upokorzenia czy wpajane ideologie.

,,Uszwock” jest właśnie o odczłowieczaniu. Chciałem pokazać, jak łatwo się dehumanizuje i następnie równie łatwo pozbawia człowieka zdehumanizowanego godności, majątku, zdrowia i życia. W powieści pokazałem również (co się rzadko zdarza) dość dosłownie sceny przemocy, w tym przemocy seksualnej i to pewnie zgorszyło otwocką katoprawicę’’. – komentuje autor tytułu Przemysław Lis-Markiewicz.

A jeśli ktoś się gorszy przemocą seksualną w czasie wojny lub chętnie udawałby, że jej nie było, to oznacza to, że ostatnie dwa miesiące był ślepy i głuchy na doniesienia medialne z Ukrainy i nie dosłyszał (nie doczytał) o dziewczynie z Buczy, którą kilka dni gwałcono, zerwano jej wszystkie paznokcie, spalono palce dłoni aż do kości i strzałem z broni tak rozwalono głowę, że połowy głowy nie było. Nie doczytano o mieszkance Mariupola, którą raszyści kilka dni gwałcili na oczach dziecka i kobieta zmarła a dziecko osiwiało. Nie doczytano o mężczyźnie z sanatorium zgwałconym przez raszystów, który później powiesił się, gdyż nie mógł znieść kpin ze strony swoich gwałcicieli. Nie doczytano o gwałconych dziesięciolatkach z Irpienia, które po zgwałceniu zabijano. Nie doczytano o żonach ukraińskich wojskowych z Hostomela, które najpierw kilka dni brutalnie gwałcono a później powieszono. Nie doczytano w końcu o kobiecie, która, aby ratować dziecko, była tak brutalnie trzy dni gwałcona, że miała rozerwaną pochwę, rozerwany odbyt i rozeszły jej się blizny po cesarskim cięciu.

Jeśli kogoś gorszą sceny przemocy w ogóle, to znaczy to, że nie widział miesiąc temu zdjęć ludzi ze związanymi z tyłu rękami, którymi strzelano w tył głowy. Nie widział hałd i stosów dziesiątek tysięcy trupów z Mariupola. Nie widział ludzi katowanych, dręczonych, z wydłubanymi oczami i odrąbanymi siekierą kończynami. A to wszystko wydarzyło się miesiąc temu 1000 km od Otwocka. Co jeszcze panią Dyrektorkę zgorszyło? Głuche uderzenie spadającego ciała, czyli ciała Adeli Tuwim, którą Niemcy zrzucili z balkonu domu na Reymonta? Zbyt wulgarnie i prymitywnie?”

Czy w Bibliotece Publicznej w centrum demokratycznego europejskiego Państwa temat seksu jest uznany za temat tabu? Chyba. Czy powinno się mówić o ksiażkach opisujących wyłącznie historie tkliwe, ckliwe, ogólnie słodkie, miłe i romantyczne?Chyba. Konserwatywno-katolickie poglądy na życie, dewocja, bigoteria? Chyba.

Ktoś powie że nie jest to żadna cenzura. Przecież książka nie została wycofana z księgozbioru. A jednak jest. Książka leżąca na półce i zbierająca kurz jest niemą lekturą. O książkach trzeba mówić i trzeba mówić głośno. A nam zabrano głos.

Kolejna powieść która wprawiła w dygot namaszczonych przez PiS komisarzy tak zwanych placówek kulturalnych, to książka Przemysława Lisa-Markiewicza „Żyrardów”

Pan Jerzy Naziębło, dyrektor Miejskiej Biblioteki w Żyrardowie w panice odmówił prawie ustalonego już spotkania po zapoznaniu się z książką, a Pan Dyrektor Muzeum Mazowsza Zachodniego w Żyrardowie – Bogusław Nietrzebka – nazwał powieść pornolem, który nie ma historycznej wartości.

Jest to książka o pierwszym w historii Europy Strajku Kobiet który wywołały pracownicy Żyrardowskiej fabryki lnu w 1883 roku. Heroiczna i odważna odmowa pracy przez pracownice stanowiła niespotykany akt solidarności. Jest to prawdziwa historia walki – walki, o której warto mówić głośno! W powieści również pojawił się motyw gwałtu dziecka przez księdza, uwodzicielskiej biseksualnej Czeszki-feministki czy zdrad małżeńskich, również na polu homoseksualnym. Bohaterowie tańczą kozaka, piją, świętują i ciężko pracują. Dochodzi jednak do walki z władzą carską, przynosi ona i łzy oraz cierpienia, i smak zwycięstwa.

Ciekawe, że dziennikarka pewnej Żyrardowskiej gazety powiatowej (taki sobie biuletyn propagandowy prawicowych, głównie PiSowskich władz samorządowych) była zdruzgotana tym, że Przemysław Lis-Markiewicz opisał scenę z gwałceniem dziecka przez księdza – przecież jak można pisać o takich rzeczach! Statystyki pokazują, że dzisiaj jest około 330 000 nieletnich ofiar molestowań przez osoby duchowne i czy o tym również mamy nie wspominać? W Żyrardowie jest to najwidoczniej temat tabu.

Książka o Otwocku jest obłożona cenzurą w Otwocku, a powieść o Żyrardowie jest zabroniona w Żyrardowie. To wszystko, co warto wiedzieć o dawno niewietrzonych, zasmradzanych przez PiSowską hipokryzję prowincjonalnych miasteczkach centralnej Polski*.*

Aparatczykowie PiS z Warszawy i z prowincji (we władzach samorządowych oraz ich strachliwi i posłuszni komisarze instytucji publicznych, którzy je obsiedli niczym stonka ziemniaczana) to największa katastrofa narodowa Polski od czasów Targowicy i rozbiorów I RP. Smród dulszczyzny, zaduch hipokryzji – mdlą i duszą. Cytując Agnieszkę Holland – zupełnie tak, jak gdyby ktoś bąka puścił w zamkniętym pomieszczeniu.

Artykuł PIS- CENSORED! pochodzi z serwisu Poznańskie Towarzystwo im. Iwana Franki.